از اول ماه رمضونی خیلی کم تو خونه خودمون پیدا میشیم.حجم مهمونی ها بالاست.فقط تک و توک اگه چیری لازم باشه یا کاری باشه به خونه سر میزنیم.یا خونه این یکی مامانیم یا اون یکی مامان.میگفتیم بریم خونه خودمون از این اینور و انور بودن رها میشیم ولی خوب ماه رمضون این اجازه رو نداده فعلا.البته چند سحر و افطار خونه خودمون بودیم. 

چیزی به سالگرد عقدمون نمونده.سالگرد قمریش چند روز دیگه اس و سالگرد شمسی ش مهرماه.خیلی زود گذشت و در کل خیلی شیرین. 

ایجاد یه رباطه خوب بین عروس و مادر شوهر تا حد زیادی به درایت آقا دوماد بستگی داره.خیلی خوشحالم که تونستم از عهده این کار برام،البته خوب دو طرف هم واقعا خیلی رعایت میکنن.حس خوبی دارم. 

این روزها هم دارن میگذرن و هر روز با یه تجربه جدید و یه موقعیت جدید و یه راه حل جدید.مهمترین و شاید اصلی ترین مسئله زندگی پاسخ مناسب دادن به احساسات عاطفی خانم خونه هست.فکر کنم اغلب مسایل از این ناحیه ناشی میشه. 

ماه رمضونی بیخوابی بزرگترین مشکل هست تا گشنگی و تشنگی.اون موقع فکر نمیکنم کسی بعد اذان و نماز میرفته پای سرویس. 

همه چی خوب پیش میره فقط کمی تحمل و صبر لازمه. 

خوردن سحری و افطاری تو خونه خودمون خیلی لذت بخشه با دستپخت خانوم خونه.خیلی تلاش میکنه که غذایی که میپزه لذیذ باشه و البته هست. 

یکی از بهترین راه های شناخت دو نفر مسافرت هست.حالا چه چند روزه باشه و چه حتی یک روزه.برای ملاقات یه مریض یه روزه رفتیم تهران و برگشتیم.مسافرت اصفهان و همین مسافرت یه روزه خیلی موثر بود و مثل یه مسیر میانبر میمونه یا یه روش کنکوری. 

من که عادت دارم تو هر موقعیتی بخوابم راحت بودم البته به هر حال قطار یه چیز دیگه است هر چند اون هم معطلی های خودش رو داره.هزینه عمل برداشتن تومور مغزی تو بیمارستان خاتم الانبیا  تهران-که مریض ما هم اونجا بود-حدود بیست میلیون و بیشتر از این هم میشه.کسی که نداره چاره ای بجز تن دادن به عوارض این ضایعه نداره.  

وقتی وارد یه شهر بزرگ تر از شهر خودت میشی به هر حال اون شهر بزرگ جاذبیت های داره که تو رو جذب میکنه.یکی از مهمترین ها اینه که همه سرشون تو کار خودشون هست.